Allsber í sundi

Mig dreymdi ansi skemmtilegan draum um daginn. Ég skrapp í Árbæjarlaug með 4 ára syni mínum. Þar sem ég var að fara út fötunum í búningsklefanum, lít ég upp og sé þar 4 stykki af allsberum mönnum fyrir framan mig. Þeir þurrka sér eins og ekkert sé eðlilegra, líta upp og horfa á mig. Ég kippi upp um mig buxunum þegar ég skyndilega tek eftir að þarna stendur hávaxinn kunnuglegur maður úr fortíðinni. What? Hvað er að gerast? Ég vippa mér að ungri konu í sundlaugarbol og spyr hana hvað gangi á, hvers vegna eru karlar í kvennaklefanum? Þá segir hún: " hva, varstu ekki búin að frétta það? Það er búið að sameina búningsklefana vegna niðurskurðar"!

Áfram Ísland!

Lækkun barnabóta, hækkun á leikskólagjöldum og frístundaheimili, nýtt bla bla gjald, nefskattur, kúkagjald, hærra bensín, hærra húsgjald, hækkun flugmiða, skattahækkun, launalækkun, handbolti: 6500 krónur, engin ljós á götum Reykjavíkur í niðamyrkri, safngjöld, verðbólga, lánahækkun, strætóhækkun, sundhækkun, vegtollar, stytting skólaárs, lokun skólagarða Reykjavíkur, skerðing á Vinnuskóla Rvk, 15 metra gjald á losun sorps, 10 daga sorplosun í stað 7 daga, Bláa tunnan, hækkun trygginga, skerðing grunnskóla, sameining leikskóla, atvinnuleysi, gott vatn og hreint loft...

Ísland í dag...

 

Ekki gera eins og ég þegar þú ferð í atvinnuviðtal!

Ég var boðuð í atvinnuviðtal í fyrra, og ákvað rétt fyrir viðtalið að fara aðeins á klósettið, lagaði mig svo aðeins til fyrir framan spegilinn og var nokkuð sátt. Ég gekk eftir löngum gangi, og á endanum stóðu þar tvær konur sem áttu að taka viðtal við mig. Í lok viðtalsins stóð ég upp og spjallaði við þær í dágóðan tíma. Þegar ég var svo komin úr færi, tók ég eftir því að ég var búin að vera með opna buxnaklauf allan tímann! Ekki bætti það ástandið að ég var í rauðum nærbuxum, þannig að opna klaufin var án efa mjög áberandi.

Það mætti kannski fylgja sögunni að ég fékk ekki starfið. Ætli það hafi verið út af buxnaklaufinni?

 

 

Martröð í vinnu...

Þessi saga sem ég mun segja hér er saga sem mun vonandi hjálpa þeim sem les þetta, þessi saga er víti til varnaðar. Ég vil að það komi fram að þetta verður í eina skipti sem ég mun tala um vinnu mína í neikvæðri umfjöllun, því á þeim stöðum sem ég hef unnið um ævina hef ég verið jákvæð gagnvart vinnuveitanda, iðjusöm og glöð. Ég er líka feikigóður starfskraftur. Af öllu má alltaf finna frávik.

Ég missti vinnuna í október 2008, og varð atvinnulaus í 8 mánuði. Ég bloggaði á þeim tíma og leit á tímann sem naflaskoðun á lífið mitt, ég fór að meta betur hina sjálfsögðu hluti og, jah- var viss um að það væri ljós í enda ganganna. Ég er með BSc próf í alþjóða markaðsfræði og eyddi miklum tíma og peningum í að ná mér í þá gráðu.

Ég fór í viðtal í apríl 2009, glöð í bragði fór ég í það- en fór út og hugsaði með mér að ef ég fengið þessa vinnu, myndi ég segja nei og ekki segja sálu frá því- eftir allt saman var ég þá búin að vera atvinnulaus í nokkra mánuði. Á leið upp á Esju í maímánuði fékk ég hringingu og fékk þá að vita að ég hefði fengið vinnuna. Ég tók henni, og hugsaði með mér á jákvæðan hátt eins og mér einni var lagið, að þessi vinna yrði án efa frábær, þrátt fyrir mit fyrsta hugboð.

Ég fékk vinnu hjá manni sem átti lítið fyrirtæki, ég átti að vinna hálfan daginn og átti að aðstoða hann við að koma sínum aðferðum á framfæri. Ég fékk að vita að ég ætti að vinna sem verktaki og þyrfti ekki að greiða virðisaukaskatt þar sem þetta fyrirtæki væri undanþegið virðisauka. Fyrirrennarar mínir höfðu einnig haft sama háttinn á, ég þurfti bara að passa upp á að skrifa "aðstoð við ritstörf" á reikningana mína. Í sakleysi mínu trúði ég þessu, enda aldrei verið verktaki. Ég passaði að greiða skatt, tryggingagjald og í stéttarfélag á réttum tíma.

Ég fékk auðvitað ekki greitt sumarfrí né veikindaleyfi þegar ég fór í botnalangaaðgerð í nóvember 2009, ég notaði mína eigin tölvu við störf- en mætti samt sem áður alltaf 4 tíma á dag.

Aðstæður voru hryllilegar á skrifstofunni, klósettið var mjööög sjaldan þrifið- kannski á 3 mánaða fresti, þannig að ég passaði að drekka ekkert á meðan ég var í vinnunni. Skrifstofan var skítug og pinkulítil. Maðurinn sem ég vann fyrir, niðurlægði mig í óþarfa athugasemdum- sagði að ég væri heimsk (sagði að ég væri ekki viti borinn maður), sagði mig lélega í íslensku og var á stundum andstyggilegur. Ég man eftir skiptum þar sem ég sat í bílnum mínum eftir vinnu, grátandi eftir háttalag mannsins. En ég gat ekki hætt- ég hafði ekki efni á því. Hvert átti ég að fara? Ég hafði aldrei gefist upp og ætlaði sko ekki að gera það núna. Mér leið rosalega illa. Það var lítið að gera á skrifstofunni, en ég reyndi að finna mér eitthvað að gera- endurskipuleggja, raða í hillur osfrv.

Botninum var náð rétt fyrir jól 2009. Maðurinn kynnti mig sem töskuberann sinn við háttsetta konu og ég brosti vandræðalega. Á Þorláksmessu skammaði hann mig svo sauð upp úr honum, vegna tilhæfulauss misskilnings og í lok vinnudags fór hann af skrifstofunni án þess að óska mér gleðilegra jóla. Ég veit að þetta hljómar hálfasnalega- en það er ekkert sjálfsagt að fólk sé almennilegt við mann á svona tímum. Ég grét öll jólin- bókstaflega. Mér fannst ég ömurleg, að ég hafi virkilega endað á svona vinnustað eftir að hafa aflað mér menntunar og verið atvinnulaus. En ég gat ekki hætt, sérstaklega þegar ég uppgötvaði að við gátum ekki greitt reikningana eftir jólin- ég hafði jú farið í botnlangaaðgerð og misst næstum 2 vikur úr vinnu!

Ég hélt því áfram að vinna fyrir manninn og fór að verja mig þegar hann svívirti mig, ég ákvað einnig að láta "Georg Bjarnfreðarson" ekki hafa áhrif á mig. En áfram hélt ég að gráta í bílnum eða frammi á gangi.

Í marsmánuði lauk vinnu okkar saman, enda var lítið að gera á skrifstofunni og manninum fannst kominn tími til að endurskipuleggja starfið mitt. Ég var svo ánægð og hamingjusöm- enda farin að vinna hjá frábæru fyrirtæki með venjulegu fólki hálfan daginn. Þetta var sprotafyrirtæki og fólkið var mjög skemmtilegt og almennilegt.

Ég ákvað að gleyma þessum 9 mánuðum hjá manninum og fara að einbeita mér að skemmtilegri hlutum. Það tókst alls ekki, heldur barst mér bréf frá skattinum þar sem mér var tjáð að þessi tími sem ég vann hjá fyrirtæki mannsins, var allur virðisaukaskattskyldur!! Ég fékk endurskoðanda í málið og eyddi tíma og peningum í að reyna að leysa þetta mál. Reiðarslagið kom í júlí þegar úrskurðað hafði verið að ég skyldi borga virðisaukann. Mér var sagt hjá skattinum að ég skyldi tala við minn fyrri vinnuveitanda og leiðrétta reikninga aftur í tímann. Ég gerði það og hafði einnig samband við manninn. Minni kröfu var hafnað af endurskoðanda mannsins.

Ég fékk mér síðar lögfræðing og var sent bréf til mannsins, ég greiddi 140 þúsund krónur til skattsins sem krafan hljóðaði upp á á þeim tíma. Þessar 140 þúsund krónur var aleiga fjölskyldunnar sem við höfðum safnað í 1,5 ár með Kolaportasölu, seldum hjól dótturinnar, barnavagn, kerru og barnaföt. Ég þurfti að útskýra fyrir dóttur minni að peningurinn væri farinn.

Maðurinn fékk bréfið haustið 2010. Hann svaraði því ekki, heldur ekki bréfi nr. 2. Í janúar á þessu ári barst loks bréf með höfnun á kröfu. Þetta var ömurlegt. Ef ég væri með þetta mál fyrir dómstóla, þyrfti ég að greiða kostnað og ef ég ynni, fengi ég ekki neitt því fyrirtæki mannsins átti engar eignir.  Ég ákvað því að hringja í hann, því ég vildi bara að hann færi úr mínu lífi og ég gæti hætt að hugsa um hann. Þetta mál var búið að naga mig frá vori og nú var kominn tími til að loka því. Ég hringdi mjög almennileg í hann og útskýrði fyrir honum að ég vildi loka málinu. Krafan til hans hljóðaði upp á nær 1 milljón, en ég óskaði þess við hann að koma til móts við mig með þessar 140 þúsund krónur. Ég sagði honum að hann vissi nú alveg hvers vegna ég hefði ekki rukkað þenna virðisauka. Hann bað mig um að senda sér bréf- sem ég gerði. Þá fékk ég bréf frá honum sem hann sendi til endurskoðanda síns og sagði mig hafa haft í ítrekuðum hótunum við hann og hvort hann hefði ekki örugglega rétt á að hafna kröfunni. Hvað var í gangi??? Ég var ekkert annað en almennileg við hann!

Það sem mér þykir verst í þessu öllu saman er að þurfa að gefa eftir í svona máli. Að ég sem þolandinn þurfi að vera sá eini sem situr eftir með sárt ennið. Hvernig réttarkerfi er þetta eiginlega?

Haustið 2009, kom maðurinn í vinnuna og sagði mér að ég ætti kannski að vera launþegi en ekki verktaki. Hann talaði við endurskoðanda sinn sem sagði honum ég væri á gráu svæði sem verktaki. Ég sagði manninum að mér væri alveg sama hvort væri- en að hann áttaði sig vonandi á að ég ætti þá veikindaleyfi og sumarfrí. Þá ákvað hann að hafa sama fyrirkomulag og áður.

Aðstæður á vinnumarkaði í dag eru skelfilegar. Við látum hafa okkur út í tekjumissi og niðurlægingu, aðeins af ótta við að missa vinnuna eða geta ekki greitt reikninga.

Ég mun aldrei láta þetta gerast aftur og vona að þú sem lest þetta látir heldur aldrei koma fram við þig eins og ég lét koma fram við mig. Ég mun súpa seiðið af þessu næstu árin, því miður....

Elskar þú að prjóna?

Ég er engin prjónakona en væri til í að vera það. Ég rakst á ferð hjá Expressferðum sem er tileinkuð prjónakonum á Íslandi- hægt er að fara í prjónaferð til London með Knitting Iceland!! Eftir að hafa lesið ferðalýsinguna sá ég að ég væri að missa af ótrúlega miklu.

http://expressferdir.is/ferd/9869c939-1298-4497-ade7-2451f341d737/

Byrjað er að bjóða upp á prjónaferðir til Íslands fyrir prjónafólk sem vill læra allt um íslenska lopann og hitta íslenska prjónahönnuði. Það er meira að segja hægt að fara í Woollen Circle í stað Gullna Hringinn, heimsækja bændur og fá að þreyfa á rollunni. Þessar ferðir eru víst að slá í gegn. Frábær hugmynd hjá Knitting Iceland....

Er gott að dreyma mikið?

Ég er ein af þeim sem dreymir heilu bíómyndirnar allar nætur. Ég hugsa að Leonardo di Caprio væri til í að komast inn í hausinn á mér og stela nokkrum draumum. spennumyndir, brjálaðar hugmyndir, lottótölur, ævintýraferðir, rómantík og dularfullar gátur eru dæmi um hvað draumar mínar innihalda.

Þegar ég var yngri átti ég erfitt með að gera greinamun á raunveruleikanum og draumum, mig gat dreymt að hafa knúsað einn skólafélaga á balli, og mætt í skólann daginn eftir með stjörnur í augunum. Það tók mig síðan nokkra daga að átta mig að ekkert knús hafði átt sér stað. Strákarnir hafa örugglega talið mig rugluðu gelluna sem blikkaði þá á ganginum og roðnaði þegar þeir gengu framhjá. 

Minnistæðasti draumurinn sem mig hefur dreymt og var mjög raunverulegur, dreymdi mig nokkrum árum; Mig dreymdi að tengdapabbi minn hefði sparkað í hund foreldra minna. Þessi draumur var svo raunverulegur að ég var fúl út í greyið manninn í marga mánuði.

Draumar geta líka verið frábærir- bestu draumarnir eru þegar mig dreymir að ég sé að ferðast um ókunn lönd, þessi ferðalög eru ókeypis og sitja í minningunni.

Er annars gott að dreyma svona mikið?

Úllalla...

Yes!! Kreppan er búin! Þá er við hæfi að skokka í bankann, taka smá yfirdrátt og skella sér til útlanda- splæsa kannski á sig einu sjónvarpi á raðgreiðslum. Vúhúúú....

Ég ætla að fara að skoða bíla í dag og henda götóttu sokkunum mínum, verð mjög upptekin seinni partinn.

„Kreppan er búin“

Vilhjálmur Egilsson, framkvæmdastjóri samtaka atvinnulífsins, kveðst ánægður með þær tölur sem Hagstofan hefur birt úr úttekt sinni um vinnumarkaðinn á öðrum ársfjórðungi. Þar kemur m.a. fram að starfandi hafi fjölgað um tvö þúsund manns milli ára.

„Þetta þýðir bara eitt: Kreppan er búin,“ segir Vilhjálmur. 

Hann telur að núna taki hjól atvinnulífsins loks að snúast í rétta átt en tekur fram að enn sé langt í land. Hann telur jafnframt að nú sé brýnt að hvetja til fjárfestinga í fyrirtækjum til að auka atvinnu.

Vilhjálmur kveðst einnig ánægður með að kaupmáttur launa hafi, í fyrsta sinn eftir hrun, hækkað en það má m.a. rekja til 2,5% launahækkun sem varð 1. júní. 

Greining Íslandsbanka tekur í svipaðan streng og Vilhjálmur og segir í Morgunkorni sínu í dag, að tölurnar, sem Hagstofan birti í morgun beri þess merki að kreppan hafi náð hámarki sínu.

Segir Íslandsbanki, að árstíðarsveiflan á vinnumarkaði sé þannig að atvinnuleysi mælist almennt hæst á öðrum ársfjórðungi af öllum fjórðungum ársins. Atvinnuleysið mælist vanalega mun lægra á þriðja og fjórða ársfjórðungi. Megi þannig reikna með bæði útfrá almennri efnahagsþróun og árstíðarsveiflunni á vinnumarkaðinum að atvinnuleysið hafi náð hámarki sínu í þessari kreppu á þriðja ársfjórðungi í fyrra þegar það var 9,1%. 

 

„Kreppan er búin“

Hr. Heiðarlegi

Sonur minn er 4 ára. Hann hefur mjög gaman af því að heilsa ókunnugum og spyrja það hvað það sé gamalt. Einnig er hann mjög heiðarlegur. Hann stóð í sturtu í sundi með föður sínum um daginn og sagði mjög hátt við saklausan mann í sturtunni: "vá, rosalega ertu með stóran maga- ertu með barn í maganum"? Maðurinn hrökk að sjálfsögðu í kút og varð vandræðanlegur en sagði svo: Þú skalt aldrei fá þér svona stóran maga! 

Sonur minn er mjög duglegur að láta fólk vita að það sé lítið, mjög stórt, með stóran maga og allt þar á milli. Við foreldrarnir horfum vandræðanleg í aðra átt og getum vart varist hlátri þegar hr. heiðarlegi er annars vegar.

Furðulegir tímar

Þegar ég byrjaði í nýrri vinnu í september 2007, eftir nær 4 ár í SPRON, sagði móðir mín við mig- jæja, þarna verður þú bara sem eftir er, þetta er komið gott. Móðir mín er af þeirri kynslóð sem fékk vinnu á fullorðinsárum, og var þar síðan í tugi ára. Henni fannst því ekki koma annað til greina en að ég væri komin á framtíðarvinnustaðinn- 30 ára gömul.

Það hvarflaði aldrei að mér á þeim tíma að ástandið yrði eins og það er í dag. Í október 2008 missti ég vinnuna og var atvinnulaus í heila 8 mánuði, ég fór að vinna í vinnu sem krafðist ekki þeirrar menntunar sem ég hafði aflað mér í öll þessi ár. Ég hef gert mikið til þess að halda mér og fjölskyldunni á floti, því ekki ætla ég að gefast upp. Á einu ári hef ég unnið í ýmsum tímabundnum vinnum, oft á tíðum mörgum í einu. Í mars á þessu ári, flokkaði ég atkvæði vegna Icesave, vann hálft starf sem aðstoðarkona, hálft starf hjá sprotafyrirtæki, sá um heimasíðuna mína www.freecitytravel.com og vann í ræstingum. Eftir hrunið hef ég flokkað atkvæði í bæði Alþingis- og borgarstjórnarkosningum og unnið í veislu. Einnig hef ég farið í Kolaportið og selt barnaföt.

Á þessum tíma hef ég sótt um fjölmörg störf, þó aðallega þegar ég var atvinnulaus. Þá sótti ég um 108 störf- bæði sumarstörf og önnur störf. Ég var annað hvort með of mikla menntun eða of litla reynslu. Ég fór í 2 viðtöl, breytti og bætti ferilskrá mína, hringdi á eftir flestum umsóknum- en á þeim tíma þurfti maður að vera vel tengdur til þess að fá vinnu. Þannig var það bara.

Ég var vön að skipuleggja ár fram í tímann, en nú hugsa ég aðeins um það hvort við náum að greiða reikninga þessi mánaðamót. Tímarnir hafa breyst og veit ég ekki hvort þeir hafi breyst til hins betra eða verra. Það mun tíminn leiða í ljós.

Ég vil samt horfa bjartsýn fram á veginn og hugsa með mér að lífið gæti verið miklu verra en það er.

Hvað á að hafa í matinn í kvöld?

Ég leit inn í ísskáp og hugsaði- ohhhhh... það er bara ekkert til. Svo fór ég að horfa framhjá því sem ekki var þarna og varð litið inn í skápinn- og í troðfullan frystinn. Ég hugsaði með mér ef 4 manna fjölskyldan yrði lokuð inni í íbúðinni í einhvern tíma, þá ættum við nægan mat til þess að svelta ekki. Því hef ég ákveðið- sem sparnaðarráð júlímánaðar að hafa það að markmiði að klára það sem er í frystinum og skápunum. Ég ætla aðeins að kaupa það nauðsynlegasta - ss. mjólk, brauð, ost og ávexti. Það verður gaman að sjá hvað við endumst lengi- ég meina hver vill ekki aspas og maís með smá season all kryddi í kvöldmat!! Spennandi áskorun....

Best að kíkja í frystinn...